Í yfir hundrað og tíu daga hefur barni verið meinað að hafa nokkurt samband við föður sinn… Ekki eitt einasta símtal hefur verið mögulegt. Hún hefur ekki hitt hann eitt einasta skipti… Ekkert…

Í yfir hundrað og tíu daga hefur faðir barnsins leitað allra leiða til að fá gildandi úrskurðum og gildandi lögum beitt. Hann hefur leitað hjálpar alls staðar (hjá barnaverndaryfirvöldum, lögreglu, sýslumanni, ráðuneytum, sendiráði, skóla, skólagæslu, …) án árangurs. Aldrei hafa þau fengið að hittast… Hann hefur staðið frammi fyrir vegg, hvað er ég að segja, borgarmúr, virki.

Er þetta hægt og samt kveður…

9. grein alþjóðasáttmála réttinda barna formlega á um að :
”Hlutaðeigandi ríki virði rétt barns, sem orðið hefur viðskila við báða foreldra sína eða annað þeirra, til þess að viðhalda með reglulegum hætti persónulegum samskiptum og beinu sambandi við hvort tveggja foreldranna”.

Í 18. grein segir enn fremur : ”Hlutaðeigandi ríki leggi sig fram, eftir bestu getu, um að tryggja viðurkenningu þessara frumréttinda en samkvæmt þeim deili báðir foreldrar sameiginlegri ábyrgð á uppeldi barnsins og tryggi þannig eðlilegan þroskaferil þess”.

Í 8. grein sáttmála um verndun mannréttinda og grundvallarfrelsis segir : ”Sérhver manneskja á rétt á því að fjölskyldulíf hennar sé virt”.

Ísland og Frakkland eru aðildarríki þessara sáttmála!

Nánari skoðun þessara sáttmála auk íslenskra og franskra laga mundi leiða í ljós fleiri greinar, reglur og lög sem hafa nú í yfir hundrað og tíu daga verið algerlega fótum troðin daglega eins og svo oft áður á árunum 2001 til 2005.

Viðukenndur réttur barnsins til að halda sambandi við áa sína er sömuleiðis fótum troðinn. Það eru þó viðurkennd grundvallarréttindi barnsins, samhljóma frumrétti þess til að vera í beinu sambandi við báða foreldra sína.
Amma Lauru (móðir föður hennar) er alveg jafn einangruð frá sonardóttur sinni eins og faðir hennar frá dóttur sinni. Hún er komin til Íslands þótt hún sé heilsutæp en hefur enn ekki náð sambandi við Lauru… Hún stendur einu sinni enn fyrir framan sama vegg eða öllu heldur borgarvirki, því sama og hefur staði óhaggað í yfir hundrað og tíu daga.

Hvað gera þau yfirvöld sem leitað hefur verið til í rúma 3 og ½ mánuði?
Ég spyr því að ég hef engin haldbær svör.

Eitt er víst, og það er skjalfest, að öll yfirvöld, sem leitað hefur verið til, kasta boltanum á milli sín í sannköluðum borðtennisleik sem engan enda tekur… Síðasti leikurinn hefur nú staðið á fjórða mánuð og tekur við af þeim sem hafa byrjað árum saman… Leikirnir taka engan enda!

Þetta varanlega ástand veldur ómældum skaða, ekki aðeins siðferðilegum, tilfinningalegum og andlegum. heldur einnig líkamlegum þjáningum.

Barn, faðir, amma og aðrir fjölskyldumeðlimir í föðurætt eru þannig særð í innstu kviku.

Í allri þessari þjáningu er það fyrst og fremst hálfs sjöunda árs stúlkubarn sem allt kerfið virðist ekki vita af eða hundsar vitandi vits (af ábyrgðarleysi ? kjarkleysi ? eða stingur það bara höfðinu í sandinn ?), vanvirðir og særir sífellt meira hvern dag, af því að móðir þess hefur ákveðið að bjóða lögum og reglu byrginn og framar öllu vegna þess að hún hefur ákveðið að eyðileggja að eilífu (að eigin áliti) hið einstæða samband sem er á milli stúlkunnar og föðurfjölskyldu hennar og einkum og sér í lagi samband hennar við föður sinn.

Yfir hundrað og tíu daga þjáning, yfir hundrað og tíu miskunnarlausir dagar!

Er þetta að virða barnið?

Reykjavík, 01.05.2006.

François Scheefer

Deildu með öðrum ...Share on Facebook
Facebook
0Share on LinkedIn
Linkedin
Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
0Share on Reddit
Reddit
0